تبلیغات
منادی

منادی
 
برخی از مردم بر این باورند که سردی فصل بهار همانند سردی فصل پاییز برای بدن ضرر دارد.



از پیامبر اکرم (ص) نقل شده است که می فرمایند :

« وَ رَوَوْا عَنِ النَّبِیِّ ص اغْتَنِمُوا بَرْدَ الرَّبِیعِ فَإِنَّهُ یَفْعَلُ بِأَبْدَانِكُمْ مَا یَفْعَلُ بِأَشْجَارِكُمْ وَ اجْتَنِبُوا بَرْدَ الْخَرِیفِ فَإِنَّهُ یَفْعَلُ بِأَبْدَانِكُمْ مَا یَفْعَلُ بِأَشْجَارِكُمْ؛

سرمای بهار را غنیمت بشمارید که با بدن های شما همان کاری را می کند که با درختان می کند و از سرمای پاییز دوری کنید که با بدن های شما همان کاری را می کند که با درختان می کند .»

منبع: بحارالأنوار ج : ۵۹ ص : ۲۷



طبقه بندی: مقالات،
برچسب ها: زیبایی، رسول خدا، پیامبر، بهار،
[ شنبه 5 فروردین 1396 ] [ 01:59 ب.ظ ] [ بهانه بودن ] [ نظرات ]
حسن بن علی(ع) [1] می فر موده است از دایی خود، هند بن ابی هاله که توصیف کننده صفات ظاهری و اخلاقی پیامبر(ص) بود، خواستم تا ایشان را برای من توصیف کند، تا آن را به خاطر بسپارم و از آن لذّت ببرم و به آن عمل کنم و دل ببندم. هند، چنین گفت:

پیامبر خدا - که درود خدا بر او باد - بزرگوار و در دیده ها بزرگ بود. چهره اش درخششی همچون درخشش ماه داشت. قامتش از معمول کمی بلندتر و از کسانی که بلند قامت اند، کوتاه تر بود. موهایش نسبتاً صاف بود و به طور معمول، آن را جمع می کرد و اگر آویخته رها می کرد، از لاله گوشش فروتر نبود. رنگ چهره اش گلگون و پیشانی اش گشاده و فراخ بود. ابروانش کمانی و کشیده و پُر پشت بود، بدون آن که به یکدیگر پیوسته باشد. میان دو ابرویش رگی بود که به هنگام خشم، برجسته می شد. بینی او کشیده و قلمی بود... ریش آن حضرت، انبوه و گونه هایش نرم و بدون برجستگی بود. دهانش نسبتاً بزرگ، دندان هایش زیبا و رخشان بود و در یک سطح قرار داشت... گردنش چنان سپید بود که گویی از عاج یا سیم خام است. با آن که پیکرش ورزیده بود، همه اندام هایش معتدل و شکم و سینه اش هموار و در یک سطح بود. سینه اش پهن، شانه هایش فراخ و مفاصل و استخوان بندی او درشت بود.

بخش هایی از بدنش که از زیر لباس بیرون بود، سپید رخشان بود... دست هایش از آرنج تا مچ، بلند و کشیده و کف دست هایش فراخ و گوشت آلود بود. انگشتان او کشیده و ظریف می نمود و کف پاهایش گود بود. پشت پاهایش نرم و شیب دار به سوی جلو بود، آن چنان که آب از آن به تندی فرو می ریخت. گام برداشتن او در حالی که همراه با فروتنی بود، تند انجام می گرفت و به هنگام راه رفتنش اندکی به جلو خم می شد، گویی در نشیب حرکت می کند. چون به سویی برمی گشت، با تمام بدن برمی گشت. نگاهش متواضعانه بود و بر زمین بیشتر می نگریست تا بر آسمان. بیشترین نگاه او با گوشه چشم بود. یاران خویش را به هنگام حرکت، تقدّم می داشت و هر کس را می دید، تقدّم در سلام داشت.[2]

رسول خدا، فراوان بر موهای خویش روغن می زد و ریش خود را شانه می کشید و فراوان زیر عمامه خویش، دستار می بست و دستارش آن چنان بود که گویی دستارِ روغن فروش است.[3]

در الموطأ مالک آمده است که پیامبر(ص)، مردی را دید که موهای سر و ریش او ژولیده بود. به او تذکّر داد که موهای خود را اصلاح کند.[4] نیز آمده است که رسول خدا روزی دوبار، موی سر و ریش خود را شانه می زد.[5]

پیامبر(ص) به هنگام خواب، بر هر چشم خود سه بار سُرمه می کشید و می فرمود:«بر شما باد سرمه کشیدن پیش از خوابیدن، که چشم را روشنی می بخشد و مژه را می رویاند».[6]

لباس او بیشتر دو پاره بُرد بود که یکی را بر میان می بست و دیگری را بر دوش می افکند و خوش ترین جامه نزد او پیراهن بود و پارچه راه راهِ یمنی (حِبْرَة) می پوشید که خطوط آن سرخ بوده است. از براء بن عازب نقل شده که: «هیچ کس از مردم را در حُلّه سُرخ، زیباتر از رسول خدا ندیدم».[7] از جامه سبز خوشش می آمد. بیشتر جامه هایش سفید بود و می فرمود: «به زنده هایتان سفید بپوشانید و مُرده هایتان را در آن کفن کنید».[8]

ادامه مطلب...

طبقه بندی: مقالات،
برچسب ها: موهای، زیبایی، رسول خدا، خدا، پیامبر، کف دست هایش،
[ جمعه 1 اسفند 1393 ] [ 06:01 ب.ظ ] [ بهانه بودن ] [ سرود زیبایی ]
درباره وبلاگ

بوی بهشت را با خود آورده ‏ای تا از جهنم دنیای ما، آرمان‏ شهر انسانیت بسازی و به آدمیان بیاموزی که «توحید»، بهترین معنای زندگی است.الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم.
نظر سنجی
در عصر حاضر بیشتر به کدام سیره رحمت‌ للعالمین نیازمندیم؟





آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
آخرین بروز رسانی :